هیتمن ۵ (به انگلیسی: Hitman: Absolution) یک بازی رایانه ای در سبک های مخفی کاری و اکشن ساخته استودیو بازی سازی IO Interactive است که در سال ۲۰۱۲ میلادی برای رایانه های شخصی، ایکس باکس ۳۶۰ و پلی استیشن ۳ منتشر شد. آخرین قسمت از مجموعه بازی های هیتمن تحت عنوان خون بها در سال ۲۰۰۶ میلادی منتشر شد.^[۱] پس از کش و قوسهای فراوان شرکت Io Interactive خبر بازگشت دوباره ی صدا پیشه ی مامور ٤٧ (David Bateson) را داد .آهنگساز سری های قبلی هیتمن (Jesper Kyd)در این قسمت حضور ندارد و (Peter Kyed) و (Peter Peter) جایگزین او شدند. و در تاریخ ٢٤ آبان ۹۱ برای ایکس باکس ٣٦٠ و در ٣٠ آبان برای کامپیوتر شخصی عرضه شد.^[۲] این قسمت از بازی به دو قسمت قرارداد ها ( contrast) و آمرزش (absolution) تفکیک شده که اولی بیشتر مربوط به بخش چند نفره بازی است و دومی بخش داستانی بازی (تک نفره) را دنبال می کند.از نکات جالب توجه این قسمت روبرو شدن غیر مستقیم شخصیت اول بازی با "کین" شخصیت اول بازی کین و لینچ است.

داستان[ویرایش]

دشمن اصلی ٤٧در این نسخه فردی بنام Blake Dexter است که بهمراه دستیارش Layla Stockton فعالیت های تولید و تجارت غیر قانونی اسلحه اش را در شهرکی در داکوتای جنوبی بنامHope انجام میدهد. همچنین وی صاحب کمپانی اسلحه سازی مخفی بنام Dexter Industries است. داستان حول محور دختری به نام ویکتوریا می چرخد که یکی از اعضای اصلی سازماآی.سی.ای به نامه (بنجامین تراویس) Benjamin Travis آزمایش های ژنتیکی برای تبدیل کردن او به قاتلی برتر از ٤٧ انجام میدهد تا اینکه Diana Buwood مراقب ٤٧ دلش به حال او میسوزد و او را می دزدد که، بنابراین تراویس به ٤٧ مأموریت میدهد که دایانا را بکشد و ویکتوریا را به او تحویل دهد.پس ٤٧ دایانا را ترور می کند و در لحظه ای که می خواهد تیر خلاص را به دایانا بزند لحظه ای درنگ می کند و به صحبت های او گوش می دهد.دایانا از ٤٧ تقاضا میکند که از ویکتوریا محافظت کند و در نامه ای به او میگوید که هدف تراویس چه بوده است و به او میگوید که به ویکتوریا شانسی بدهد که خود هرگز نداشته است.پس ٤٧ ویکتوریا را به یک صومعه می برد و سعی میکند که بفهمد قضیه چیست دوستش Bridie میخواهد که برای او درباره ویکتوریا اطلاعاتی بدست آورد. پس Bridie بعد جستجو های فراوان به مردی بنام Blake Dexter میرسد که مقرّش در هتلی بنام ترمیناس است و وقتی که سروقت او میرسد محافظش سانچز در عین نا باوری ٤٧ را بی هوش می کند و دکستر خدمتکار هتل را می کشد تا مرگ او را گردن شخصیت اول داستان بیندازد سپس هتل را به آتش میکشد امّا ٤٧ از آنجا فرار میکند و زنده میماند.از طرفی دکستر تبهکاری را بنام Wade و پسرش Lenny را اجیر میکند تا ویکتوریا را بیابند.تا اینجا هنوز مشخص نیست که دکستر ویکتوریا را به چه منظور میخواهد. در این زمان Bridie اطلاعاتی درباره ثروتمندی بنام Dom Osmand (دوم اسماند) که با دکستر دوستی دیرینه داشته بدست میآورد و ٤٧ بعد کشتن او عکسی از او می یابد که بهمراه دکستر و وید است. و در این زمان Bridie با ٤٧ تماس میگیرد و میگوید که وید او را گرفته تا از زیر زبانش حرف بکشد. و ٤٧ افراد وید را میکشد اما خیلی دیر شده و وید از مکان ویکتوریا با خبر شده . حالا ٤٧ بی درنگ به صومعه می رود امّا همزمان افراد وید هم میرسند و راهبه ها را میکشند و ٤٧ هم وید را میکشد و ویکتوریا را نجات میدهد امّا در لحظه خروج Lenny دخترک را میدزدد و به hope پیش پدرش می برد. حال ٤٧ به hope میرود و افراد لنی را میکشد و با بیهوش ساختنش از او بازجویی میکند و میفهمد که ویکتوریا در Dexter Industries است و دکستر در حال انجام آزمایش ژنتیکی بر روی اوست برای اینکه قدرت درون ویکتوریا را بدست آورد.سپس ٤٧ به آنجا میرود امّا آنها زودتر ویکتوریا را به کلانتری شهر برده اند جایی که کلانتر دست نشانده دکستراسکارکی مشغول فعالیت است و وقتی ٤٧ به ویکتوریا میرسد توسط شوک برقی بیهوش میشود. و او را پیش دکستر می برند. در این زمان تراویس که ٤٧ و ویکتوریا را تحت تعقیب سازمان و پلیس قرار داده و برای سر ٤٧ جایزه گذاشته توسط خیانت Bridie از مکان ٤٧ با خبر میشود و به کلانتری Hope میآید. در این زمان دکستربا ویکتوریا به شیکاگو میروند و اسکارکی که در خود توان مقابله با نیروهای تراویس را نمی بیند. حین فرار تیر میخورد و لنگ لنگان به کلیسا|کلیسای شهر میرود. در این هنگام ٤٧ از کلانتری فرار میکند و خود را به اسکارکی میرساند و به او تیر میزند. اسکارکی در آخرین لحظات عمر مکان دکستر را به ٤٧ میگوید. بنابراین مأمور ٤٧ به برج پارک بلک واتر شیکاگو میرود جایی که دکستر در آنجا با تراویس قرار گذاشته. تراویس یک میلیون دلار پول در ازای ویکتوریا به او میدهد امّا دکستر سر او کلاه میگذارد که دخترک را در مکانی مشخص به او خواهد داد. در این زمان ٤٧ Layla را میکشد و دکستر را در لحظه فرار با ویکتوریا از پای در می آورد و ویکتوریا را نجات میدهد. در ادامه او تمام افراد تراویس و خود او را میکشد و به دنبال هدفی آنجا را ترک میکند. در پایان ویکتوریا را نشان میدهد بهمراه دایانا که در تعجب همگان زنده است و ٤٧ را نشان میدهد که از دور مراقب آنهاست. در نهایت Bridie به کمیسری که به دنبال ٤٧ است پیشنهاد میکند که در مقابل پول اطلاعاتی درباره ٤٧ به او بدهد. 

 DICE و Infinity Ward نام های قدرتمندی هستند. هر کدام در بازه های زمانی خاصی قدرت اول سبک شوتر نظامی بوده اند و یا هستند. DICE و الکترونیک آرتز با نام های بتلفیلد و مدال افتخار و Infinity Ward با سری محبوب Call of Duty در این ژانر حضور داشته اند. اما نسل جدیدی از فناوری فرا رسیده و نوبت به تغییرات گسترده رسیده. 

می دانید، وقتی یک بازی متعلق به سال 2009 در جایگاه خود باقی می ماند، تکرار، صدای پای مرگ می شود. تقلید و از اصل افتادگی هم نوا، بی رنگی را فریاد می زنند و دو شوتر نظامی پرطرفدار که بیش از یک دهه قدمت دارند، در سال 2013 هر کدام به نوعی از گذشته درس نگرفته و دچار جنون پول پرستی ناشرانشان شده اند.

در ادامه نگاهی بر پستی و بلندی های دو بازی Call of Duty: Ghosts و Battlefield 4 خواهیم داشت و در مواردی که مقایسه جایز باشد، نگاهی به برتری یکی بر دیگری هم می کنیم.

به عنوان یک گیمر شوتر دوست، تقریبا بازی ای از این دو سری نبوده که سمت آن نرفته باشم تا نگاه کنونی بخواهد تحت تاثیر عقیده کسی قرار بگیرد. گاها نظر شخصی و سلیقه بر کیفیت محصول ارائه شده غلبه می یابد و چاره ای نیست جز اینکه از آنچه لذت می برید دفاع کنید و البته کیفیت محصول -که یک حقیقت انکار ناپذیر هم هست- را در کنار نظر خود ارائه دهید تا به نتیجه معقول برسید.

حتما این روزها پیرامون این موضوع که CoD یک بازی عامه پسند است که برای گیمرها طراحی نشده و در مقابل بتلفیلد به طور خالص مخصوص گیمرها است، شنیده اید. اما بیایید ببینیم چنین چیزی تا چه حد جای بررسی دارد.

طی سال های گذشته به اندازه کافی از کیفیت صحبت شده. DICE مانور زیادی روی گرافیک بازی های اش دارد که سال به سال به شکل خارق العاده ای بهتر می شوند. Infinity Ward هم گرچه از یک موتور قدیمی استفاده می کند اما خواسته طرفدارانش را از جنبه های دیگری مهم می شمارد. البته قبول این واقعیت که IW و یا اکتیویژن نمی خواهند به ندای حق طرفداران شان -که درخواست یک گرافیک آبرومندانه نسل بعدی را دارند- گوش دهند هم چندان سخت نیست.

بتلفیلد و Call of Duty متفاوت هستند. بسیار نکات جدایی بر انگیز وجود دارد که نمی گذارد این دو بازی در یک رده با هم مقایسه شوند و نتیجه نهایی و غیر قابل بحثی کسب شود. برای توجیه تمامی این صحبت ها یک کلمه کافی است: سلیقه. اما دقیقا مسئله اینجا است که ما نیازمند یک توجیح بی منطق نیستیم. حداقل کیفیت ساخت و قابل بازی بودن یک عنوان، بسیار بحث برانگیز است.

قابل بازی بودن دقیقا احساسی است که بخش تک نفره بتلفیلد 4 از آن بی بهره است و کیفیت ساخت نیز موردی است که از بخش تک نفره CoD: Ghosts دریغ شده. پس از بازی کردن مراحل این دو بازی، یکی پس از دیگری، متوجه عظمت کار "طراحان مراحل" می شوید که انگار در این دو بازی با چند فرد غیر مرتبط جایگزین شده اند (در مورد CoD: Ghosts می توان عبارت چند فرد غیر مرتبط خوش ذوق را به کار برد).

شرایط برای بتلفیلد 4 اندکی احمقانه است. بخش تک نفره این بازی ارتباط اندکی با بخش چند نفره دارد و اتمام آن برای مالتی پلیر بازها بی ضرر نیست، اما کسی که وقت و زمان خود را با چنین بخش چند نفره قدرتمندی پر می کند، قسمت تک نفره تنها 4 ساعت ملال آور و خسته کننده محسوب می شود. بتلفیلد بازهای قدیمی می دانند که این سری، در واقع نسخه های اصلی سری که پایه های کلاسیک آن هستند، از همان ابتدا تعریف خاصی از بخش داستانی نداشته اند.

داستان هایی که حالت سفارشی هم به خود بگیرند، مشخص است از چه درجه اعتباری برخوردار هستند. حداقل بازخوردهای جهانی نشان می دهد که شکل دادن نگاه های منفی و نه به صورت مستقیم، نسبت به کشوری که در حملات فرهنگی و سیاسی کمر خم کرده، چندان نمی تواند داستان جالبی باشد. صد هزار مرتبه شکر که قسمت سوم بتلفیلد حرفی برای گفتن در داستانش داشت، اما داستان بتلفیلد 4 دقیقا هیچ نکته مثبتی ندارد.

              سیستم مورد نیازی بازی Assassin’s Creed IV : Black Flag منتشر شد !

ارسال توسط:مهدی راستی ۱۲ مهر ۱۳۹۲ در اخبار بازی ها, اخبار روز بازی ها ۸۶ نظر